koparalım ölü yapraklarını derken
söküp götürmüşler tüm çiçeklerimi
kafamda binbir tilki var kuyrukları birbirine dolanık ve kalpleri kırık
binbir dereden su getiriyor yeniden doğurmak için kendilerini ve dolanmak için biraz daha
kandırmak için belki de kendilerini kopmadı çiçekler ve dolanmadı sonlarımız
sandığın kadar kötü değil ve umut var, su var, ışık var
karanlığa batırılmış kafasından ve görünmez belki ama var ışık
haleleriyle yaratıyor şölen ama kendi içinde ve karışık
anlaması zor ama var işte, var
kırpılmış bir koyun kırılmış bir kalp gibi geri döndürülemez bir boşlukta bir oraya bir bu yana savruluyor ama var
hırpalanıyor her çarpışmasında ve soluk alabiliyor belki güç bela
bu varlığını yaralar belki ama öldüremez bakiliğini ve zehrini
bir bakirenin dökülen ilk kanı gibi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder