yıkıntıların arasında oturan kadın

Keşfedeceğim yaşamı yeniden

Pespaye kederimin içimde yankılanan uğultusuyla

Kederimde eski sevgilerin yıllanmış izleri çarpıyor birbirine

Sanki hiç var olmamışlar gibi

Hangi acıdan kalan izler bunlar

Ne denli kalabalığız diye fısıldaşıyorlar bana duyurmaya korkarak

Ama ben duyuyor ve hatırlıyorum yıkıntılarımı

Bunca acı ve kederi unutsam ben bir ben olamam zira

Kaybolsun gitsin istemem hiçbir kederimin ruhuma açtığı sıyrıkları

Kanatmaz ve acıtmaz artık derin kesikler

Ruhumun perisi söndürüyor tüm yangınları

Bitmez tükenmez bir direnişle yakmaya direnen herkese rağmen

Ama ben ölmedim işte hayattayım

Yıkıntılarımın arasında oturmuş ve biliyorum tamire gücümün olduğunu